Khadija El Kharraz Alami (1987)

Khadija El Kharraz Alami (1987)

Geboren en getogen in Amsterdam
woonachtig in Rotterdam
Marokkaanse komaf
Khadija is in 2014 afgestudeerd aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht
Ze maakte 2 voorstellingen onder de naam le Mouton Noir: De Bacchanten en Échte Mannen. Nu gaat ze verder onder haar eigen naam.

Khadija El Kharraz Alami werkt vanuit een persoonlijke bron: geïnspireerd door gebeurtenissen, relaties en personen uit haar eigen leven. Ze toont in haar werk de mens die op zoek is naar identiteit, en die daar falend in slaagt. Ze onderzoekt hoe de mens het onbekende aangaat op zoek naar zichzelf, liefde en eenzaamheid. Haar werkproces start bij een fascinatie die gedurende het repeteren altijd wordt bevraagd; de uitkomst daarvan transformeert van dag tot dag. Vertrekkend vanuit een liefde voor geschreven taal gecombineerd met fysiek spel, poogt ze een dialoog te ontwikkelen tussen ons denken en ons doen. Naast het schrijven en maken van eigen materiaal, grijpt ze vaak naar het repertoire dat een belangrijk onderdeel uitmaakt van haar ontwikkeling als maker. De Griekse tragedies zijn daarin een belangrijke bron.

In de pers

De Bacchanten:
Khadija El Kharraz Alami maakt van Dionysos een spannende, hedendaagse wrede Messias, die mede door een persoonlijke monoloog over een gemiste moeder echt een gezicht krijgt.

Échte Mannen:
El Kharraz Alami kiest voor gewapende weerbaarheid. Met Merel Severs bekwaamt ze zich in martial arts en spreekt ze een bezwerende tekst uit waarmee ze haar onaanraakbaarheid wil afdwingen. De overgave aan de liefde is te eng.

Vooronderzoek Nu ben ik Medea:
Kwetsbaar (in het begin staat El Kharraz Alami in haar ondergoed op een catwalk met het publiek op haar lip), sereen, relativerend en onderzoekend tegelijk. Later moet deze solo een volwaardige voorstelling worden, iets om nu al naar uit te kijken.’

 

Foto Khadija (c) Marc Haers